steunpunthuiselijkgeweld

Ervaringsverhaal Getuige

Ervaringsverhaal (Lotte 10)
"Steeds vaker zag ik mijn tienjarige buurmeisje op straat lopen. Op de meest vreemde tijden kwam ik haar tegen. Ze keek snel weg als ze me zag en deed net of ze me niet gezien had. Toen ik er wat meer op ging letten, viel me op dat ze er niet goed uit zag. Haar gezicht was wit en ze had grote kringen om de ogen. Ook toen het steeds kouder werd, bleef ze in haar zomerjas lopen. Ze maakte een kwetsbare indruk. Haar moeder had ik al heel lang niet meer gezien en dat was vreemd. Eerder maakten we nog wel eens een praatje op het schoolplein, maar dat was er al heel lang niet meer van gekomen. Zou het wel goed gaan daar?

Omdat ik niet goed wist wat ik er aan moest doen, ben ik naar de juf van het meisje gegaan. Die schrok van mijn verhaal en we spraken af dat we het nog beter in de gaten zouden houden. Contact leggen met het gezin lukte niet. De school belde wel eens met de vader, maar die zei altijd dat hij het te druk had om naar de oudergesprekken te komen. De juf heeft uiteindelijk het Steunpunt Huiselijk Geweld gebeld om te vragen wat we zouden kunnen doen. Via het Steunpunt Huiselijk Geweld werd contact gelegd met Bureau Jeugdzorg. Uiteindelijk bleek dat de ouders van het meisje waren gescheiden. De moeder was verhuisd en mocht van de vader geen contact hebben met het meisje. Hij was voor zijn werk hele dagen van huis en liet het kind aan haar lot over. Na enkele gesprekken met de vader is naar een goede opvang voor het meisje gezocht en kon een bezoekregeling met de moeder worden afgesproken."